iGender

Evelien

leeftijd 28
opvallend warme stem
trots op haar leven
minder blij met mensen die haar beoordelen op wat ze is in plaats van wie ze is
grootste wens wonen en werken in een grote stad in het buitenland



Evelien: een nuchtere bètawetenschapper (met een bachelor psychologie op zak) en tegelijkertijd een vrouw die zich graag extravagant kleedt voor een feest. Kan dat samen? Zeker, want Evelien is veelzijdig. Ze loopt hard, voetbalt, doet promotieonderzoek, speelt piano, schrijft liedjes en maakt muziek in een band.

Haar werkterrein ligt in de neurowetenschappen. Ze doet onderzoek naar de veroudering van hersenen. Wat gebeurt er precies wanneer de hersenen verouderen en welke invloed heeft dat op het ontstaan van ziektes als Parkinson en Alzheimer? Natuurlijk heeft ze nagedacht over de invloed van de hersenontwikkeling op genderidentiteit. Daar heeft ze nooit een studie van willen maken. Te dichtbij. Zoals Evelien het zelf zegt: dan word je je eigen onderzoeksobject en ik houd liever wat afstand.

Rond haar achtste wist Evelien – bij vlagen - dat er 'iets' niet klopte. Ze voelde zich niet thuis in haar lichaam. Ze heeft daar lang tegen gevochten. Ze dacht dat haar gedachten en gevoelens onmogelijk waren. Het hoorde niet en het kon niet. Ze realiseerde zich goed dat ze als jongen was geboren en daar naar moest leven. Dus paste ze zich aan, hoewel ze stiekem de jurken van haar oudere zusjes aantrok. Ze zag er dan mooi uit en dat gaf haar een trots en goed gevoel. Tegelijkertijd schaamde ze zich voor haar gedrag. Ze zat in een spagaat tussen wat ze voelde als meisje en wat er van haar – als jongen – werd verwacht.

Haar moeder was de eerste die 'het' ontdekte, toen Evelien een jurk van haar zusje aanhad. Voor haar moeder was dat niet gemakkelijk. Ze was ontdaan. Langzaamaan raakte haar moeder gewend aan het idee. Toch bleef het voor Evelien lange tijd moeilijk om zich volledig te uiten. Ze zette zich af, kreeg schuldgevoelens en leidde een dubbelleven. Op haar zestiende was ze ronduit ongelukkig. Ze blowde, ging met 'foute' mensen om. Ze wist dat ze iets moest maar nog niet wat. Ze wilde uiting geven aan wie ze was en wie ze wilde zijn.

Het eerste teken van verandering was dat Evelien haar haar liet groeien. Ze ging in bandjes spelen (vanaf haar tiende heeft ze keyboardles). Ze trok alternatieve, hippieachtige broeken aan. Ze kocht een lange, leren (meisjes)jas. Ze vertelde aan haar vrienden dat haar lichaam niet klopte. Hun acceptatie was een stimulans. Vanuit die veilige positie ging Evelien experimenteren met make-up, mascara en het epileren van haar wenkbrauwen.

Evelien koos ervoor om haar omgeving langzaam te laten wennen aan het idee dat ze een meisje in een jongenslichaam was. Ze las van alles over transgenders en transseksualiteit en praatte er veel over met haar familie. Ze wilde rustig aan de transitie beginnen en haar familie de tijd geven om eraan te wennen dat ze écht een leven als vrouw wilde leiden. Evelien wilde niets forceren. Ze verbaast zich weleens over verhalen van transseksuelen die van de ene op de andere dag zeggen: ik ben een vrouw. Dat gaat haar veel te snel. Dat past niet bij haar.

Evelien is geopereerd en voelt zich op en top vrouw. De periode na de operatie was niet haar beste tijd. Ze had naar de operatie uitgekeken en is heel blij dat ze het heeft gedaan. Maar daarna? Een roze wolk? Nou nee. De operatie had ze in de vakantie gepland, zodat haar studie er niet onder zou lijden. De nasleep was heftig. Ze had pijn, kon niet sporten, kwam de deur haast niet uit en kon fysiek heel weinig. Aan huis gekluisterd werd haar wereldje heel klein. Voor iemand die graag buiten is en aan haar lichaam en gezondheid hecht was dat zwaar.

Dat is nu allemaal achter de rug. Evelien is een mooie vrouw. Ze heeft een warme, lage stem. Daar heeft ze in de wetenschappelijke (mannen)wereld profijt van. Ze wordt letterlijk beter gehoord dan haar vrouwelijke collega's met een hogere stem. Evelien is er trots op dat ze gaat promoveren. Daarvoor heeft ze hard gewerkt. Ook verder heeft ze haar leven goed op orde. Een interessante carrière, leuke vrienden en vriendinnen. Ze geniet van haar leven. Ze wordt blij van voetballen in haar damesteam en van muziek. Ze houdt van muziekfestivals en hoopt zelf ook weer op het podium te staan met haar band in oprichting.

Evelien reist graag. Tijdens haar studie heeft ze een half jaar in Montreal in Canada gewoond en dat beviel haar uitstekend. Ze houdt van grote steden. New York vindt ze geweldig. Ze voelde zich er meteen thuis. Melbourne, Sidney, Vancouver – ze trekken haar allemaal. Evelien hoopt ooit haar carrière in een grote stad in het buitenland voort te zetten. De balans tussen werk en 'zichzelf kunnen zijn' vindt ze erg belangrijk. Dat gaat gemakkelijker in een grote stad dan in een dorp in een klein staatje in het zuiden van de Verenigde Staten, om maar een voorbeeld te noemen.

Over 5 jaar vinden we Evelien in een grote stad in het buitenland. Ze heeft daar een goede baan. Van tijd tot tijd leeft ze zich helemaal uit op feesten waar ze zich extravagant voor kleedt. Ze reist veel en ziet veel van de wereld.

 
 

Mijke

 

Mijke is Mijke. Man of vrouw? Niet belangrijk. Mijke voelt zich geen van beide. Soms verwarrend en ongemakkelijk voor de buitenwereld. Bijvoorbeeld wanneer Mijke op een formulier het hokje m/v moet aankruisen.

Lees verder

 

Willemijn

 

Voor een stevige politieman, getrouwd en met drie kin- deren, is het niet zo simpel om vrouw te worden. Toch durfde Willemijn het aan. Ze kwam na jaren uit de kast. Dat gaf stress. Ze viel 25 kilo af. Welkom als je van man naar vrouw verandert.

Lees verder

 

Mark

 

Tegelijkertijd met zijn zoon kreeg Mark de baard in de keel. Mark was toen 50. Tot dat moment ging Mark als vrouw door het leven. Ze had een zoon en was weduwe.

Lees verder

 

Joan

 

Joan is als jongen geboren. Toen ze 16 was begon ze te twijfelen. Paste haar lichaam wel bij hoe ze zich voelde? Joan kwam erachter dat ze meer vrouwelijke dan mannelijke kanten heeft. En nu weet ze het heel zeker: ze is een vrouw in een mannenlijf.

Lees verder

 

Ruben

 

In augustus 2011 was er in de klas van de opleiding Beveiliging van het Alfa-college één meisje. Nu niet meer, want Ruben heeft de keus gemaakt de jongen te zijn die hij altijd al was.

Lees verder

 

Sander

 

Op z’n 27e ging Sander studeren aan de kunstacademie. Hij had toen al een aantal banen achter de rug. De studie veranderde zijn leven. Voor het eerst volgde hij zijn hart en zijn passie.

Lees verder